در پروژههای تحول دیجیتال، یکی از خطاهای رایج این است که سازمان ابتدا ابزار میخرد و بعد تلاش میکند با آن مسئله خود را حل کند. نتیجه معمولاً مجموعهای از سامانههای پراکنده است: یک سایت برای اطلاعرسانی، یک CMS برای محتوا، یک اتوماسیون اداری برای مکاتبات، یک سامانه منابع انسانی برای خدمات کارکنان، چند داشبورد مدیریتی، چند فرم آنلاین و چند سرویس داخلی که هرکدام ورود، مجوز، تجربه کاربری و چرخه پشتیبانی جداگانه دارند.
پرتال سازمانی برای حل همین پراکندگی به وجود میآید. اما پرتال سازمانی فقط «یک صفحه اول زیبا» یا «یک سایت داخلی» نیست. پرتال سازمانی باید بتواند کاربران، نقشها، محتوا، خدمات، فرایندها، دادهها و سامانههای موجود سازمان را در یک تجربه واحد کنار هم قرار دهد.
تعریف عملیاتی: پرتال سازمانی، لایهای یکپارچه در معماری دیجیتال سازمان است که کاربران مختلف را بر اساس نقش، سطح دسترسی و نیاز کاری، به خدمات، محتوا، فرایندها، گزارشها و سامانههای سازمانی متصل میکند.
پرتال سازمانی چیست؟
پرتال سازمانی یا Enterprise Portal یک محیط نرمافزاری متمرکز است که کاربران سازمان از طریق آن به منابع مختلف مورد نیاز خود دسترسی پیدا میکنند. این منابع میتواند شامل اخبار، اسناد، فرمها، درخواستها، کارتابلها، گزارشها، سامانههای داخلی، داشبوردها، سرویسهای منابع انسانی، خدمات مشتریان، فایلها، پروژهها و فرایندهای کاری باشد.
نکته مهم این است که پرتال سازمانی بیشتر از یک ابزار انتشار محتواست. پرتال سازمانی در سطح معماری، بین کاربر و سامانههای مختلف قرار میگیرد و تلاش میکند تجربهای واحد، امن و قابل مدیریت ایجاد کند.
یک مثال ساده
کارمند یک سازمان بزرگ برای انجام کارهای روزانه ممکن است به سامانههای زیر نیاز داشته باشد: مشاهده حکم کارگزینی، ثبت درخواست مرخصی، پیگیری درخواست IT، مشاهده ابلاغیهها، دریافت فرمهای اداری، ورود به سامانه مکاتبات، دسترسی به اسناد واحد، مشاهده داشبورد عملکرد و ارسال درخواست خرید. اگر هرکدام از این کارها در سامانهای جدا با تجربه کاربری جدا انجام شود، بهرهوری کاهش پیدا میکند و مدیریت دسترسیها پیچیده میشود.
پرتال سازمانی این کارها را در یک محیط واحد جمع میکند؛ نه لزوماً با حذف سامانههای قبلی، بلکه با ایجاد یک لایه دسترسی، تجربه کاربری، امنیت و یکپارچهسازی روی آنها.
چرا پرتال سازمانی با سایت، CMS یا اتوماسیون اداری اشتباه گرفته میشود؟
دلیل اصلی این اشتباه، همپوشانی ظاهری است. بسیاری از این سامانهها صفحه، منو، کاربر، فایل، فرم و محتوا دارند. اما هدف معماری آنها یکسان نیست. سایت برای مخاطب عمومی طراحی میشود. CMS برای تولید و مدیریت محتواست. اتوماسیون اداری روی مکاتبات و ارجاع تمرکز دارد. اینترانت معمولاً شبکه داخلی اطلاعات سازمان است. اما پرتال سازمانی نقش بزرگتری دارد: ایجاد نقطه دسترسی واحد به اکوسیستم دیجیتال سازمان.
شباهت ظاهری
همه این سیستمها میتوانند صفحه، منو، کاربر، فرم، فایل یا خبر داشته باشند. به همین دلیل در نگاه اول شبیه به هم به نظر میرسند.
تفاوت معماری
پرتال سازمانی باید نقشها، خدمات، دادهها، جریان کار، امنیت، یکپارچهسازی و تجربه کاربری چندگروه کاربری را همزمان مدیریت کند.
اگر سازمان این تفاوت را درست تشخیص ندهد، ممکن است به جای پرتال سازمانی، فقط یک سایت داخلی یا یک CMS توسعهیافته بسازد؛ سامانهای که در ابتدا قابل قبول به نظر میرسد، اما با رشد نیازها، توسعه آن پرهزینه و ناپایدار میشود.
تفاوت پرتال سازمانی با مفاهیم رایج
۱. تفاوت پرتال سازمانی با وبسایت
وبسایت معمولاً برای ارتباط با مخاطب عمومی، معرفی سازمان، انتشار اخبار، نمایش خدمات و ارائه اطلاعات بیرونی ساخته میشود. مخاطب اصلی سایت، عموم کاربران، مشتریان بالقوه، رسانهها یا ذینفعان بیرونی هستند. در وبسایت، تمرکز اصلی روی محتوا، طراحی، سئو، برندینگ و دسترسی عمومی است.
پرتال سازمانی، برخلاف سایت عمومی، معمولاً برای کاربران مشخص و نقشدار ساخته میشود. کارمند، مدیر، مشتری، نماینده، پیمانکار، تأمینکننده یا واحد سازمانی هرکدام ممکن است داشبورد، خدمات، دسترسیها و محتوای متفاوتی ببینند. پرتال فقط اطلاعرسانی نمیکند؛ کار انجام میدهد.
تفاوت اصلی: سایت میگوید «ما چه کسی هستیم و چه خدماتی داریم». پرتال سازمانی میگوید «کاربر وارد شود، خدمت بگیرد، درخواست ثبت کند، فرایند را پیگیری کند و داده مرتبط را ببیند».
۲. تفاوت پرتال سازمانی با CMS
CMS یا سامانه مدیریت محتوا برای ایجاد، ویرایش، دستهبندی و انتشار محتوا استفاده میشود. CMS میتواند برای وبسایت عمومی، وبلاگ، پایگاه خبری، مرکز دانش یا صفحات داخلی سازمان کاربرد داشته باشد. اما CMS بهتنهایی معمولاً برای اجرای فرایندهای سازمانی، اتصال به سامانههای بیرونی، مدیریت نقشهای پیچیده، کارتابل، داشبورد، API، هویت سازمانی و خدمات دیجیتال کافی نیست.
یک پرتال سازمانی ممکن است درون خود قابلیت مدیریت محتوا داشته باشد، اما محدود به آن نیست. در پرتال، محتوا فقط یکی از اجزای تجربه کاربر است. کاربر علاوه بر محتوا، به فرم، درخواست، گزارش، سرویس، مجوز، اعلان، کارتابل و داده نیاز دارد.
۳. تفاوت پرتال سازمانی با اتوماسیون اداری
اتوماسیون اداری معمولاً برای مدیریت نامهها، مکاتبات، ارجاعات، کارتابلها، دبیرخانه و گردش اسناد اداری استفاده میشود. این سامانهها در بسیاری از سازمانها حیاتیاند، اما محدوده آنها معمولاً مشخص است: مکاتبه و گردش کار اداری.
پرتال سازمانی میتواند اتوماسیون اداری را در خود نمایش دهد یا با آن یکپارچه شود، اما جایگزین مفهومی آن نیست. پرتال علاوه بر مکاتبات، میتواند خدمات منابع انسانی، فرمهای الکترونیکی، داشبورد مدیران، مرکز دانش، مدیریت اسناد، میز خدمت، پورتال مشتریان، پورتال تأمینکنندگان و سرویسهای سازمانی را یکپارچه کند.
۴. تفاوت پرتال سازمانی با اینترانت
اینترانت در معنای سنتی، شبکه یا محیط داخلی سازمان برای انتشار اطلاعات، دسترسی به فایلها، اخبار داخلی و منابع سازمانی است. بسیاری از اینترانتها بیشتر شبیه سایت داخلی هستند و تمرکز آنها روی ارتباطات داخلی است.
پرتال سازمانی میتواند اینترانت را توسعه دهد و از حالت «اطلاعرسانی داخلی» به «محیط کاری دیجیتال» تبدیل کند. در این حالت کاربر فقط خبر نمیخواند؛ درخواست ثبت میکند، فرم پر میکند، وظیفه دریافت میکند، فرایند را جلو میبرد و داده مرتبط با نقش خود را مشاهده میکند.
۵. تفاوت پرتال سازمانی با Enterprise Application Platform
Enterprise Application Platform سطحی عمیقتر از پرتال است. چنین پلتفرمی برای ساخت، توسعه، استقرار و یکپارچهسازی برنامههای سازمانی استفاده میشود. پرتال سازمانی میتواند یکی از خروجیها یا تجربههای کاربری این پلتفرم باشد.
به بیان ساده، اگر پرتال سازمانی «محیط دسترسی و تعامل کاربر با خدمات سازمان» باشد، پلتفرم توسعه سازمانی «زیرساخت ساخت و گسترش همان خدمات» است. سازمانهای بزرگ معمولاً به هر دو نیاز دارند: پرتال برای تجربه کاربر و پلتفرم برای توسعهپذیری بلندمدت.
جدول مقایسه پرتال سازمانی با سایت، CMS، اتوماسیون اداری و اینترانت
جدول زیر کمک میکند مرز کاربرد هر سامانه روشنتر شود. در عمل ممکن است برخی محصولات بخشی از قابلیتهای دیگر را نیز داشته باشند، اما نقش اصلی هرکدام متفاوت است.
| معیار مقایسه |
وبسایت |
CMS |
اتوماسیون اداری |
اینترانت |
پرتال سازمانی |
| هدف اصلی |
معرفی و اطلاعرسانی عمومی |
مدیریت و انتشار محتوا |
مدیریت مکاتبات و ارجاعات |
ارتباطات و منابع داخلی |
دسترسی یکپارچه به خدمات، محتوا، فرایندها و سامانهها |
| مخاطب اصلی |
عموم کاربران و مشتریان بیرونی |
تیم محتوا و مدیران سایت |
کاربران اداری و دبیرخانه |
کارکنان سازمان |
کارکنان، مدیران، مشتریان، تأمینکنندگان، نمایندگان و پیمانکاران |
| نقش کاربر |
محدود |
محدود تا متوسط |
نقشمحور در محدوده مکاتبات |
معمولاً ساده |
نقشمحور، چندسطحی و قابل توسعه |
| فرایند و گردش کار |
معمولاً ندارد |
بیشتر چرخه انتشار محتوا |
متمرکز بر نامه و ارجاع |
محدود |
قابل تعریف برای خدمات و سناریوهای مختلف |
| یکپارچهسازی با سامانهها |
محدود |
وابسته به افزونهها |
در محدوده اداری |
معمولاً محدود |
یکی از کارکردهای اصلی |
| امنیت و کنترل دسترسی |
عمومی یا ساده |
سطح محتوا و نقشهای تحریریه |
سطح مکاتبات و کارتابل |
سطح داخلی سازمان |
هویت، نقش، مجوز، سیاست دسترسی، لاگ و کنترل چندلایه |
| ارزش برای تحول دیجیتال |
کمک به حضور دیجیتال |
کمک به مدیریت محتوا |
دیجیتالیسازی مکاتبات |
بهبود ارتباطات داخلی |
ایجاد لایه تجربه دیجیتال و خدمات سازمانی |
معماری پرتال سازمانی در یک نگاه
پرتال سازمانی موفق معمولاً بهعنوان یک لایه مستقل اما متصل در معماری سازمان طراحی میشود. این لایه نه باید جای همه سامانهها را بگیرد و نه فقط یک پوسته ظاهری باشد. نقش آن اتصال امن و قابل مدیریت کاربران به خدمات، محتوا، فرایندها و دادههاست.
نمای ساده معماری پرتال سازمانی
کاربران و ذینفعان، از طریق لایه هویت و دسترسی، وارد پرتال سازمانی میشوند. پرتال سازمانی تجربه واحد، خدمات، محتوا و فرایندها را ارائه میکند و از طریق لایه یکپارچهسازی به سامانههایی مانند ERP، HRM، CRM، DMS و BPMS متصل میشود.
لایههای اصلی معماری
لایه تجربه کاربری
صفحات، داشبوردها، منوها، پرسونالسازی، جستجو، اعلانها و مسیرهای دسترسی که کاربر روزانه با آنها تعامل دارد.
لایه خدمات و فرایند
فرمها، درخواستها، گردش کار، کارتابلها، تأییدها، SLAها و سناریوهای عملیاتی که کار سازمان را پیش میبرند.
لایه امنیت و هویت
مدیریت کاربران، نقشها، گروهها، سطوح دسترسی، نشستها، لاگها، احراز هویت و سیاستهای امنیتی.
لایه محتوا و دانش
اخبار، اسناد، دستورالعملها، پایگاه دانش، محتوای واحدها و منابعی که باید کنترلشده منتشر شوند.
لایه یکپارچهسازی
اتصال به سامانههای داخلی و بیرونی از طریق API، وبسرویس، اتصال داده یا مکانیزمهای قابل طراحی در معماری سازمان.
لایه مدیریت و حاکمیت
مدیریت ساختار پورتالها، کاربران، محتوا، ماژولها، گزارشها، سیاستها و چرخه انتشار یا تغییرات.
یک پرتال سازمانی حرفهای باید چه قابلیتهایی داشته باشد؟
قابلیتهای پرتال سازمانی باید از نیاز واقعی سازمان شروع شود، نه از فهرست امکانات نرمافزار. با این حال، در سازمانهای متوسط و بزرگ، چند قابلیت تقریباً همیشه حیاتی هستند.
- مدیریت کاربران، نقشها و سطوح دسترسی: کاربر باید بر اساس نقش، واحد، سطح سازمانی یا نوع ذینفع محتوای متفاوت و خدمات متفاوت ببیند.
- ورود یکپارچه و احراز هویت سازمانی: اتصال به سیاستهای هویت سازمان، کاهش ورودهای متعدد و کنترل بهتر نشستها اهمیت جدی دارد.
- مدیریت محتوا و انتشار سازمانی: اخبار، اطلاعیهها، مستندات و صفحات باید با چرخه انتشار و دسترسی کنترلشده مدیریت شوند.
- فرمساز و گردش کار: بسیاری از خدمات سازمانی با فرم و فرایند شروع میشوند؛ بدون فرم و workflow، پرتال به یک سایت داخلی محدود میشود.
- داشبورد و گزارش: مدیران باید بتوانند وضعیت خدمات، درخواستها، فرایندها و شاخصها را در یک محیط قابل فهم ببینند.
- جستجوی سازمانی: با رشد محتوا و اسناد، جستجوی امن و نقشمحور تبدیل به یکی از قابلیتهای کلیدی میشود.
- اعلان و اطلاعرسانی: کاربر باید از وظایف، تغییر وضعیت درخواستها، پیامها، مهلتها و رخدادهای مهم مطلع شود.
- یکپارچهسازی با سامانههای موجود: پرتال باید بتواند به جای ایجاد جزیره جدید، سامانههای موجود را در تجربهای واحد قابل دسترس کند.
- چندپرتالی و چندسازمانی: در هلدینگها، سازمانهای بزرگ، دانشگاهها و نهادهای چندواحدی، مدیریت چند پرتال از یک بستر مشترک ارزش زیادی دارد.
- امنیت، لاگ و ممیزی: ثبت رویدادها، کنترل دسترسی، سیاستهای امنیتی و امکان ممیزی برای سازمانهای حساس ضروری است.
چه زمانی سازمان واقعاً به پرتال سازمانی نیاز دارد؟
همه سازمانها از روز اول به پرتال سازمانی کامل نیاز ندارند. اما وقتی پیچیدگی خدمات، تعداد کاربران، تعداد سامانهها یا اهمیت امنیت افزایش مییابد، نبود پرتال به یک هزینه پنهان تبدیل میشود. این هزینه در قالب اتلاف زمان کاربران، دوبارهکاری، خطای انسانی، ضعف گزارشپذیری، تجربه نامناسب و کنترل دشوار دسترسیها دیده میشود.
نشانههای نیاز به پرتال
- کاربران برای انجام کارهای روزانه بین چند سامانه جابهجا میشوند.
- برای هر سامانه نام کاربری، رمز و سطح دسترسی جداگانه وجود دارد.
- خدمات سازمانی هنوز از طریق فایل، ایمیل، تماس یا فرمهای پراکنده انجام میشود.
- مدیران تصویر یکپارچهای از وضعیت درخواستها و فرایندها ندارند.
- واحدهای مختلف هرکدام سایت، فرم، کارتابل یا مخزن محتوای جداگانه دارند.
- توسعه هر خدمت دیجیتال جدید زمانبر، پرهزینه و وابسته به پروژه نرمافزاری جداگانه است.
سازمانهایی که بیشتر نیاز دارند
- سازمانهای دولتی و عمومی با خدمات متعدد و کاربران پراکنده
- بانکها، بیمهها و مؤسسات مالی با الزامات امنیتی و عملیاتی بالا
- هلدینگها و شرکتهای چندزیرمجموعهای
- دانشگاهها و مراکز آموزشی با نقشهای متنوع
- شرکتهای پتروشیمی، صنعتی و پروژهمحور با فرایندهای پیچیده
- سازمانهایی که در مسیر تحول دیجیتال یا ایجاد میز خدمت دیجیتال هستند
ارزش تجاری پرتال سازمانی چیست؟
ارزش پرتال سازمانی فقط در زیبایی رابط کاربری یا کاهش تعداد سامانهها نیست. ارزش اصلی آن در کاهش اصطکاک عملیاتی، افزایش کنترل مدیریتی و ایجاد بستر توسعه خدمات دیجیتال است. سازمانی که پرتال را درست طراحی میکند، برای هر نیاز جدید مجبور نیست یک سامانه مستقل بسازد؛ میتواند خدمات جدید را روی یک بستر مشترک تعریف و منتشر کند.
کاهش پراکندگی
کاربر به جای جستجو میان چند سامانه، از یک نقطه به خدمات مورد نیاز خود دسترسی پیدا میکند.
افزایش کنترل
دسترسیها، نقشها، محتوا و خدمات در یک چارچوب مدیریتی کنترلپذیرتر میشوند.
توسعه سریعتر خدمات
فرمها، گردش کارها و صفحات خدماتی میتوانند سریعتر از پروژههای مستقل توسعه پیدا کنند.
بهبود تجربه کاربر
کاربر بر اساس نقش خود یک تجربه منسجمتر، سادهتر و قابل فهمتر دریافت میکند.
معیارهای انتخاب نرمافزار پرتال سازمانی
انتخاب پرتال سازمانی نباید فقط بر اساس ظاهر صفحه اصلی یا تعداد ماژولها انجام شود. پرتال یک دارایی زیرساختی برای سازمان است و در صورت انتخاب نادرست، جایگزینی آن پرهزینه خواهد بود. پیش از انتخاب، باید توانایی محصول در پاسخگویی به نیازهای امروز و توسعه آینده ارزیابی شود.
سؤالات کلیدی قبل از انتخاب
- آیا پرتال از ساختار چندنقشی و چندسطحی کاربران پشتیبانی میکند؟
- آیا میتوان برای واحدها، شعب، شرکتهای زیرمجموعه یا گروههای کاربری، تجربه متفاوت طراحی کرد؟
- آیا قابلیت اتصال به سامانههای موجود سازمان وجود دارد؟
- آیا برای فرمها، درخواستها و گردش کارهای سازمانی ابزار قابل مدیریت ارائه میشود؟
- آیا امنیت، لاگ، ممیزی و کنترل دسترسی در سطح سازمانی دیده شده است؟
- آیا توسعه خدمات جدید بدون وابستگی کامل به پروژههای سنگین نرمافزاری ممکن است؟
- آیا معماری محصول برای رشد چندساله سازمان مناسب است؟
- آیا تیم فنی سازمان میتواند بخشی از توسعه و مدیریت را در اختیار بگیرد؟
نکته مهم: یک پرتال سازمانی خوب، فقط نیاز امروز را پاسخ نمیدهد؛ باید بتواند با تغییر ساختار سازمان، اضافه شدن سامانهها، رشد کاربران و افزایش الزامات امنیتی توسعه پیدا کند.
نقشه راه پیادهسازی پرتال سازمانی
پیادهسازی پرتال سازمانی بهتر است بهصورت مرحلهای انجام شود. تلاش برای دیجیتالیکردن همه خدمات در فاز اول معمولاً باعث طولانی شدن پروژه، مقاومت کاربران و کاهش کیفیت خروجی میشود. روش بهتر این است که ابتدا هسته معماری و چند خدمت پرتکرار طراحی شود و سپس خدمات جدید بهصورت کنترلشده اضافه شوند.
| مرحله |
هدف |
خروجی پیشنهادی |
| ۱. شناخت و معماری |
شناسایی کاربران، نقشها، سامانهها، خدمات، محتوا و اولویتها |
نقشه خدمات، مدل نقشها، معماری یکپارچهسازی و بکلاگ اولیه |
| ۲. طراحی تجربه کاربری |
تعریف مسیرهای دسترسی، داشبوردها، منوها و نیازهای هر گروه کاربری |
Wireframe، ساختار اطلاعات، سناریوهای کاربری و الگوی UI |
| ۳. راهاندازی هسته پرتال |
راهاندازی کاربران، نقشها، احراز هویت، محتوا و صفحات پایه |
پرتال اولیه قابل استفاده با کنترل دسترسی و محتوای پایه |
| ۴. دیجیتالیسازی خدمات منتخب |
پیادهسازی فرمها، درخواستها، گردش کارها و داشبوردهای اولویتدار |
چند خدمت واقعی با کارتابل، اعلان، گزارش و پیگیری وضعیت |
| ۵. یکپارچهسازی سامانهها |
اتصال پرتال به سیستمهای منابع انسانی، مکاتبات، مدیریت اسناد، CRM یا ERP |
کاهش ورودهای جداگانه و نمایش دادههای کلیدی در تجربه واحد |
| ۶. بهبود، آموزش و توسعه |
پایش رفتار کاربران، اصلاح تجربه، افزودن خدمات جدید و توسعه تدریجی |
پرتال سازمانی پایدار، قابل رشد و همسو با تحول دیجیتال |
اشتباهات رایج در پروژههای پرتال سازمانی
بسیاری از پروژههای پرتال سازمانی نه به دلیل ضعف فنی، بلکه به دلیل تعریف اشتباه مسئله شکست میخورند. اگر پرتال فقط بهعنوان «یک وبسایت داخلی» دیده شود، خیلی زود از نیازهای واقعی سازمان عقب میماند. اگر هم از ابتدا بیش از حد بزرگ و پیچیده طراحی شود، زمان اجرا طولانی میشود و کاربران آن را پس میزنند.
اشتباهات استراتژیک
- شروع پروژه بدون نقشه خدمات و نقشهای سازمانی
- تمرکز بیش از حد روی ظاهر و کمتوجهی به معماری
- تلاش برای جایگزینی همه سامانهها در فاز اول
- ندیدن پرتال به عنوان محصولی قابل تکامل
اشتباهات فنی و اجرایی
- طراحی ضعیف مدل دسترسی و نقشها
- عدم توجه به SSO، لاگ، ممیزی و امنیت
- عدم پیشبینی API و یکپارچهسازی
- تولید محتوا و خدمات تکراری بدون مالک مشخص
جایگاه EzPortal در این معماری
EzPortal را میتوان در این چارچوب بهعنوان بستری برای ساخت و مدیریت پرتالهای سازمانی، خدمات دیجیتال، صفحات نقشمحور، فرمها، گردش کارها، محتوا، داشبوردها و اتصال به سامانههای سازمانی در نظر گرفت. ارزش اصلی چنین بستری زمانی مشخص میشود که سازمان نمیخواهد برای هر خدمت دیجیتال یک سامانه جداگانه بسازد، بلکه به دنبال یک لایه مشترک برای تجربه کاربری، خدمات و یکپارچهسازی است.
نکته جایگاهیابی: در مقالههای آموزشی، بهتر است ابتدا مفهوم پرتال سازمانی بهصورت Vendor Neutral توضیح داده شود و در پایان، EzPortal به عنوان یکی از گزینههای قابل بررسی برای سازمانهایی معرفی شود که به پلتفرمی یکپارچه، توسعهپذیر و مناسب محیطهای Enterprise نیاز دارند.
جمعبندی
پرتال سازمانی نه یک وبسایت ساده است، نه فقط CMS، نه صرفاً اتوماسیون اداری و نه همان اینترانت سنتی. پرتال سازمانی لایهای استراتژیک برای یکپارچهسازی تجربه دیجیتال کاربران سازمان است؛ لایهای که باید دسترسی، محتوا، خدمات، فرایندها، دادهها، امنیت و سامانههای موجود را در یک محیط واحد مدیریت کند.
سازمانی که پرتال را درست طراحی میکند، فقط یک صفحه ورود جدید نمیسازد؛ بلکه زیرساختی برای توسعه خدمات دیجیتال، کاهش پراکندگی، افزایش کنترل، بهبود تجربه کاربران و پشتیبانی از تحول دیجیتال ایجاد میکند.